De Feestdagen………

Geef maar toe dat de titel je aantrok 😉

We hebben allemaal wel iets of niets met die feestdagen!

Toch even context schetsen: ik had naast mijn weekendwerk, ook weekdagen als extra radio-opdracht gekregen, dus een eerste keer echt lang terug aan het werk (9 dagen, op uitzondering van kerstdag) én voor mij was het het 2de jaar op rij met mijn burn-out.

Gelukkig voel ik me nu al stukken beter en was ik benieuwd hoe het dit jaar ging zijn…..

Zou het terug zoals vroeger zijn?

Bij mij wil dit zeggen: kerstavond met familie: lekker eten en pakjes in het bijzijn van 8 volwassen en 3 little monsters….en oudejaarsavond al jaren met dezelfde hoop vrienden, ook weer lekker eten en drinken en vooral veel ambiance!

Kerstavond was bij mijn broer: ze hadden echt hun ongelofelijke best gedaan in alle opzichten: lekker eten, drinken, gezellig, noem maar op….maar…..die drukte, iedereen roept door elkaar, kids amuseren zich,…HELP, ik dacht dat ik toch al veel verder stond…NOT! Af en toe trok ik me terug in de keuken om wat rust op te zoeken…mijn schoonzus begreep me gelukkig, ik hoop de anderen ook.

Oudejaarsavond: al jaren een succesnummer, ik had er echt zin in, zelfs verkleed 😉

Iedereen was zeer enthousiast, nieuwsgierig hoe het nu met me was, veel complimenten over het radioprogramma en de reeds afgelegde weg, echt heel veel positiefs dus!

En toch: ook hier weer heen en weergeroep (logisch), ik voelde het energiepeil dalen.  Tania had ook zware werkdagen achter de rug en kreeg het ook lastig…om 00.30u was de pijp uit, naar huis dan maar…..zonder dessert…; een van de gewoontes is ook om de dag nadien alles mee te gaan opruimen, daar heb ik de culinaire schade wel ingehaald 😉

Vreemd, vroeger was ik ook niet steeds een tafelspringer, maar toch veel uitbundiger!

Het vraagstuk waar ik nu mee worstel: komt het door de burn-out of is dit nu voortaan voor de rest van mijn leven? Eens je je hoge sensitiviteit hebt aanvaard, wordt die ook veel uitgesprokener…

Voortaan maar best etentjes in kleine groep? Wil die vrienden echt nog wel blijven zien!

Wat met de familiefeestjes?

Langs vaders kant nog een intiem dinertje in het vooruitzicht, vermoed dat dat wel zal lukken en een eventuele housewarmingparty zal ik maar best opdelen in verschillende delen zeker?

Denk nu niet dat dit me naar beneden haalt hoor, ik stel het gewoon vast, tracht hetgeen anderen hiervan denken, los te laten én leer er mee omgaan!

Tot een volgende dan maar weer en oh ja, BESTE WENSEN!

LYvese groeten!

Advertenties

LOSLATEN (& nieuwe vrienden……)

Yep, ik had beloofd om hier wat over te schrijven….

Niet evident om op oudere leeftijd (47, en wat is oud hé!? ;-)) nieuwe vrienden bij te maken.  En toch…

Ik vermoed dat de burn-out hier toch iets mee te maken heeft: ik ondervind dat het soms zeer lastig is om met sommige mensen nog gewoon over koetjes en kalfjes te praten. Begrijp me niet verkeerd, ik ben helemaal geen saaie mens geworden die enkel ernstige gesprekken wil voeren, maar de “klik” bij sommigen is er vaak niet meer. Kennissen die niet meer op zelfde golflengte zitten, hoe goed ook bedoeld….moeilijk!

Lastig om exact te omschrijven, gewoon “feeling”. Ook hier komt het magische woord weer naar boven: “LOSLATEN“. Zeer moeilijk!  Ik ben zeer trouw, vind vriendschap enorm belangrijk en tracht(te) er steeds te zijn voor iedereen. Net dat laatste gaat dus niet meer! Gewoon op mijn gevoel afgaan en echt minder contact hebben met “oppervlakkigere” mensen. Ik wil helemaal geen waarde oordeel vellen, maar weet niet goed hoe het anders te omschrijven voor mezelf.  Het gaat hier over een puur gevoelsmatig iets, ik tracht afscheid te nemen van sommigen die niet op zelfde golflengte zitten, het nog maar enkel over centen, veroveringen, etc…kunnen hebben. Ik mis inhoud, diepgang; wie ben ik om dat zo arrogant te benoemen. Laat het ons misschien gewoon houden op andere levensinteresses, niet meer op dezelfde golflengte zitten….Feeling! 

Hoe moeilijk het ook is, het loslaten zorgt wel voor een verademing, het schept ruimte, geeft me ook écht ademruimte.

En plots, …plots merk je dat er zich nieuwe vriendschappen aandienen. Straf, dit had ik echt niet verwacht. Maar blijkbaar gebeurt dat wel vaker.

Ex-klanten die plots mijn privé-leven binnenwandelen, nieuwe onverwachtse ontmoetingen, mensen die ik plots op een andere manier leer kennen, fantastisch!

Me happy!

Peter, Annick, Kurt, Tinneke, Bob, Inge, Hans, Pieter, Tine, Martine, Olivia, Lieve, Caja, Greet, Vincent,Catherine, Bart, Nancy, Ann en vergeef me diegenen die ik even vergeet….welkom!!!

Hopelijk gaan we samen nog veel fijne momenten hebben!

Genieten van kleine, eenvoudige dingen, zo belangrijk!

Ik had het nu kort over nieuwe mensen, kennissen, vrienden die in mijn nieuwe leven opduiken, dit alles door anderen los te laten.  Maar loslaten gaat veel verder dan enkel maar mensen loslaten, het gaat over anders denken, leren loslaten wat anderen over je denken (lastige!), wat er zogezegd van je verwacht wordt, enz….

Tot de volgende!

Yves

Erkenning……

Over de eerste tekenen van onbegrip heb ik het in een vorig bericht al gehad.

Erkenning, da’s een nieuwe….

Ondertussen zijn we weer enkele weken verder, de hoogtes en laagtes volgen zich in sneltempo op. Even denk je (hoop je) dat het achter de rug is, maar helaas, het uur nadien zit je weer helemaal beneden.  Gelukkig ga ik nog om de 2 weken naar Jan, mijn psychotherapeut; die durft me nu toch iets openlijker duidelijker maken dat ik al flink gevorderd ben, maar dat er zeker nog een lange weg af te leggen is. Hij stelt me ook gerust dat die hoogtes en laagtes heel normaal zijn, dat die pieken mettertijd ook kleiner worden, en dat is ook zo. Enkel, op dat moment zie en voel je dat zeker niet!

Heb vertrouwen in je hulpverlener!

Het moeilijke is om niet meer na te denken over wanneer je zou genezen, daar blijf ik toch nog steeds over piekeren, moest ik die gedachte eens kunnen loslaten he 😉

Ik heb al meerdere “goede” dagen maar die vermoeidheid….die blijft.

Gewoon even op bezoek gaan naar schoonbroer, ongeveer 20 min. met de wagen, lukt gewoon niet!  Tania moet steeds rijden.

Ook naar onze favoriete plek aan zee (Domburg).

Een aanrader is http://www.hotelkamerveiling.nl, ideaal als je weg wil en vrij bent tijdens de weekdagen 😉

Vreemd is het om gewaar te worden dat je vaak niet meer tegen lawaai of grote groepen kan. (tegenwoordig spreek ik ook liever met max.4 mensen af.)

En toch…hoe vreemd het ook moge klinken: ik die de rust opzoek, wil naar een concert: Frank Boeijen en Stef Bos, in het openluchttheater Rivierenhof, Deurne. Ga ik dat wel aankunnen?

Tania rijdt ;-), het verkeer kan ik duidelijk nog niet aan…Maar eens ter plaatse in dat mooie park, komt er een rust over me, fijn, beetje verder wandelen naar het theater zelf: ook dat gaat, wow fijn, we vinden een leuke zitplaats, concert begint, redelijk luid….het gaat! Fantastisch, dit is genieten, een overwinning?

Later blijkt dat dit vaak psychologisch is: voorlopig kan ik volgens Jan enkel lawaai en mensen verdragen, als ik er ZELF voor kies. Mijn lichaam geeft wel aan of het gaat lukken of niet.  Word ik onverwachts in een massa gedropt, ik zou verzuipen…..Het menselijk brein is soms raar…….

Het moet ergens augustus (?) zijn geweest….de bewuste brief van Erika Van Tielen in “De Morgen” , ze schrijft over ERKENNING!

Plots krijg ik het koud, zou dat ook spelen bij mij?

Het kan toch niet enkel workload zijn, ik kan wel wat aan. Tijdens mijn loopbaan bij IP, had ik gedurende 7 jaren nog een eigen bedrijfje met 4 personeelsleden, dat ging toen ook.

Uiteraard is het een combinatie van hard werken, een zwaar privéleven achter de rug hebben en de workload. Maar die erkenning! Dat opende toch mijn ogen. Heb het besproken met therapeut en ja hoor, bingo! Je werkt hard, boekt mooie resultaten, geen tijd meer om er even bij stil te staan, laat staan dat anderen je een compliment geven!

En blijkt dat ik hier toch niet ongevoelig voor was/ben, tja wie niet….

Vanaf hier is het me duidelijk dat het niet enkel de schuld is van “anderen”, maar vaak moet je jezelf leren kennen om je (eventueel) te leren wapenen: de hardst werkenden zijn vaak de meest gevoelligen, de meest kwetsbaren. Zelf nam ik blijkbaar alles té persoonlijk op, was té geëngageerd , verlangde van iedereen dezelfde “drive”.

Had zelfs een klant die nooit tevreden was (dacht ik), nu werk ik voor hem 🙂 🙂 🙂

Ik zou nog zoveel kunnen schrijven maar zal het voorlopig hier bij laten; het moet voor jou ook behapbaar blijven. Laat dit bovenstaande maar even doordringen. Misschien herken je ook weer enkele symptomen? Je ziet, je bent niet alleen!

Hopen maar dat ik via deze weg kan helpen (al is het maar een klein beetje).

Nogmaals een dikke merci voor alle reacties!

Je mag ook gerust op deze blog zelf of op de facebookpagina reageren. Maar alle begrip dat je soms liever privé reageert.

Tot snel!

Yves

ps: jaja, die nieuwe vrienden en alternatieve wegen vergeet ik niet, komt er een van de volgende berichten aan! 😉