De lift

De verhuis….

alles verliep dus fantastisch door de ongelofelijke hulp van mijn vrienden,broer en schoonbroer.

Dikke, dikke merci aan allen! We blikken zeer snel nog eens terug op dit “avontuur” tijdens een lekker etentje 😉

Misschien vraag je je af wat dit met het leven na een burn-out te maken heeft?

Wel…..heel wat facetten kwamen hier aan bod voor me: grenzen stellen, waarderen, niet oordelen, tijd nemen en vooral….ademen 😉 (verder in de blog begrijp je dit beter…)

Sinds de burn-out, heb ik het gevoel dat ik regelmatig “uitgedaagd” word om te zien of ik mijn lesje wel heb geleerd….ik maak er dan ook vaak een spelletje van als ik het weer voel aankomen en dat werkt écht!

Over het waarderen: wel, nu nog meer apprecieer ik de hulp van anderen, ondanks het enorm frustrerend is om de anderen (fysisch) harder te zien werken dan mezelf, ik heb helaas nog niet alle energie terug. Deze vrienden doen dit echt uit symphatie!

Dankbaar dat ik een nieuwe start kan maken!

Hartverwarmend, al die fijne berichten via SMS, telefoon, Facebook, bloemen en cadeaus op de dag zelf, wow soms werd het beetje teveel…een bezoekje of berichtje is echt niet steeds nodig, maar het is toch zo fijn als mensen interesse tonen, het was toch een bouwtraject van meer dan 2 jaar.

Van sommigen mis ik het wel een beetje, die interesse, maar ook hier tracht ik niet te oordelen

Volgens mijn therapeut is deze verhuis toch ook wel beetje stervensbegeleiding voor me, afscheid nemen van een toch wel heel emotioneel beladen periode. Blij dat ik die verklaring kreeg, want ik vond mijn eigen gevoel nogal fel overdreven voor een verhuis, blijkbaar niet. Ook hier weer niet trachten te oordelen; het is wat het is!

En dan dat ademen hé :-):…… tot 2x toe is de lift geblokkeerd geweest!!!

Wat een ervaring: opgesloten met z’n 4en ….wat in het dagelijkse leven soms moeilijk is om te uiten/doen, lukte nu meteen binnen de 2 minuten lol:

Er was zeker geen paniek, gelukkig!  We begonnen rustig wat te vertellen, te lachen, wat harder gelachen, allemaal heel normaal, maar plots werd het te druk voor me: ik heb heel rustig gevraagd om gewoon verder te praten en te lachen, maar niet té luid, het deed pijn in mijn hoofd. Het lijkt gek, maar niet evident om even te gaan zeggen tegen 3 anderen hoe IK het wil, maar het moest. Om te overleven haha. Grenzen stellen noemen ze dat zeker?

En ademen…..: dat is ook wel duidelijk zeker 😉

Dank u Peter, Peter en Xavier om hier super op te reageren.

Ik wist dat Tania dit niet zou willen meemaken, ik voelde al haar emoties.                      Lap, ik nam ze dus weer over….op het moment dat ik ze voelde en het ook zo zei aan mijn vrienden, hoorden we ze luidkeels vloeken op de 5de verdieping (denk dat we ergens tussen de 3de en 4de vastzaten ;-)).

Hier is nog duidelijk werk aan de winkel: andermans emoties niet overnemen!

Na 40 min is een technieker ons komen bevrijden en dat voelde ook zo aan, een echte bevrijding!  Helaas zaten 3 anderen een uur nadien ook nog eens een 2de keer een half uur vast. De lift werkt sinds gisteren terug normaal en ja, ik durf hem terug te nemen 😉

Ondertussen zijn we 5 dagen verder, is bijna alles uitgepakt; er dienen nog wel enkele aanpassingen te gebeuren, maar we nemen onze tijd.

Wat een luxe!  Kan het iedereen aanraden!

Voilà, zo duiken we dus al “spelend” terug het nieuwe leven in!

Tot snel,

lYvese groeten!

Advertenties

De Feestdagen………

Geef maar toe dat de titel je aantrok 😉

We hebben allemaal wel iets of niets met die feestdagen!

Toch even context schetsen: ik had naast mijn weekendwerk, ook weekdagen als extra radio-opdracht gekregen, dus een eerste keer echt lang terug aan het werk (9 dagen, op uitzondering van kerstdag) én voor mij was het het 2de jaar op rij met mijn burn-out.

Gelukkig voel ik me nu al stukken beter en was ik benieuwd hoe het dit jaar ging zijn…..

Zou het terug zoals vroeger zijn?

Bij mij wil dit zeggen: kerstavond met familie: lekker eten en pakjes in het bijzijn van 8 volwassen en 3 little monsters….en oudejaarsavond al jaren met dezelfde hoop vrienden, ook weer lekker eten en drinken en vooral veel ambiance!

Kerstavond was bij mijn broer: ze hadden echt hun ongelofelijke best gedaan in alle opzichten: lekker eten, drinken, gezellig, noem maar op….maar…..die drukte, iedereen roept door elkaar, kids amuseren zich,…HELP, ik dacht dat ik toch al veel verder stond…NOT! Af en toe trok ik me terug in de keuken om wat rust op te zoeken…mijn schoonzus begreep me gelukkig, ik hoop de anderen ook.

Oudejaarsavond: al jaren een succesnummer, ik had er echt zin in, zelfs verkleed 😉

Iedereen was zeer enthousiast, nieuwsgierig hoe het nu met me was, veel complimenten over het radioprogramma en de reeds afgelegde weg, echt heel veel positiefs dus!

En toch: ook hier weer heen en weergeroep (logisch), ik voelde het energiepeil dalen.  Tania had ook zware werkdagen achter de rug en kreeg het ook lastig…om 00.30u was de pijp uit, naar huis dan maar…..zonder dessert…; een van de gewoontes is ook om de dag nadien alles mee te gaan opruimen, daar heb ik de culinaire schade wel ingehaald 😉

Vreemd, vroeger was ik ook niet steeds een tafelspringer, maar toch veel uitbundiger!

Het vraagstuk waar ik nu mee worstel: komt het door de burn-out of is dit nu voortaan voor de rest van mijn leven? Eens je je hoge sensitiviteit hebt aanvaard, wordt die ook veel uitgesprokener…

Voortaan maar best etentjes in kleine groep? Wil die vrienden echt nog wel blijven zien!

Wat met de familiefeestjes?

Langs vaders kant nog een intiem dinertje in het vooruitzicht, vermoed dat dat wel zal lukken en een eventuele housewarmingparty zal ik maar best opdelen in verschillende delen zeker?

Denk nu niet dat dit me naar beneden haalt hoor, ik stel het gewoon vast, tracht hetgeen anderen hiervan denken, los te laten én leer er mee omgaan!

Tot een volgende dan maar weer en oh ja, BESTE WENSEN!

LYvese groeten!

Erkenning……

Over de eerste tekenen van onbegrip heb ik het in een vorig bericht al gehad.

Erkenning, da’s een nieuwe….

Ondertussen zijn we weer enkele weken verder, de hoogtes en laagtes volgen zich in sneltempo op. Even denk je (hoop je) dat het achter de rug is, maar helaas, het uur nadien zit je weer helemaal beneden.  Gelukkig ga ik nog om de 2 weken naar Jan, mijn psychotherapeut; die durft me nu toch iets openlijker duidelijker maken dat ik al flink gevorderd ben, maar dat er zeker nog een lange weg af te leggen is. Hij stelt me ook gerust dat die hoogtes en laagtes heel normaal zijn, dat die pieken mettertijd ook kleiner worden, en dat is ook zo. Enkel, op dat moment zie en voel je dat zeker niet!

Heb vertrouwen in je hulpverlener!

Het moeilijke is om niet meer na te denken over wanneer je zou genezen, daar blijf ik toch nog steeds over piekeren, moest ik die gedachte eens kunnen loslaten he 😉

Ik heb al meerdere “goede” dagen maar die vermoeidheid….die blijft.

Gewoon even op bezoek gaan naar schoonbroer, ongeveer 20 min. met de wagen, lukt gewoon niet!  Tania moet steeds rijden.

Ook naar onze favoriete plek aan zee (Domburg).

Een aanrader is http://www.hotelkamerveiling.nl, ideaal als je weg wil en vrij bent tijdens de weekdagen 😉

Vreemd is het om gewaar te worden dat je vaak niet meer tegen lawaai of grote groepen kan. (tegenwoordig spreek ik ook liever met max.4 mensen af.)

En toch…hoe vreemd het ook moge klinken: ik die de rust opzoek, wil naar een concert: Frank Boeijen en Stef Bos, in het openluchttheater Rivierenhof, Deurne. Ga ik dat wel aankunnen?

Tania rijdt ;-), het verkeer kan ik duidelijk nog niet aan…Maar eens ter plaatse in dat mooie park, komt er een rust over me, fijn, beetje verder wandelen naar het theater zelf: ook dat gaat, wow fijn, we vinden een leuke zitplaats, concert begint, redelijk luid….het gaat! Fantastisch, dit is genieten, een overwinning?

Later blijkt dat dit vaak psychologisch is: voorlopig kan ik volgens Jan enkel lawaai en mensen verdragen, als ik er ZELF voor kies. Mijn lichaam geeft wel aan of het gaat lukken of niet.  Word ik onverwachts in een massa gedropt, ik zou verzuipen…..Het menselijk brein is soms raar…….

Het moet ergens augustus (?) zijn geweest….de bewuste brief van Erika Van Tielen in “De Morgen” , ze schrijft over ERKENNING!

Plots krijg ik het koud, zou dat ook spelen bij mij?

Het kan toch niet enkel workload zijn, ik kan wel wat aan. Tijdens mijn loopbaan bij IP, had ik gedurende 7 jaren nog een eigen bedrijfje met 4 personeelsleden, dat ging toen ook.

Uiteraard is het een combinatie van hard werken, een zwaar privéleven achter de rug hebben en de workload. Maar die erkenning! Dat opende toch mijn ogen. Heb het besproken met therapeut en ja hoor, bingo! Je werkt hard, boekt mooie resultaten, geen tijd meer om er even bij stil te staan, laat staan dat anderen je een compliment geven!

En blijkt dat ik hier toch niet ongevoelig voor was/ben, tja wie niet….

Vanaf hier is het me duidelijk dat het niet enkel de schuld is van “anderen”, maar vaak moet je jezelf leren kennen om je (eventueel) te leren wapenen: de hardst werkenden zijn vaak de meest gevoelligen, de meest kwetsbaren. Zelf nam ik blijkbaar alles té persoonlijk op, was té geëngageerd , verlangde van iedereen dezelfde “drive”.

Had zelfs een klant die nooit tevreden was (dacht ik), nu werk ik voor hem 🙂 🙂 🙂

Ik zou nog zoveel kunnen schrijven maar zal het voorlopig hier bij laten; het moet voor jou ook behapbaar blijven. Laat dit bovenstaande maar even doordringen. Misschien herken je ook weer enkele symptomen? Je ziet, je bent niet alleen!

Hopen maar dat ik via deze weg kan helpen (al is het maar een klein beetje).

Nogmaals een dikke merci voor alle reacties!

Je mag ook gerust op deze blog zelf of op de facebookpagina reageren. Maar alle begrip dat je soms liever privé reageert.

Tot snel!

Yves

ps: jaja, die nieuwe vrienden en alternatieve wegen vergeet ik niet, komt er een van de volgende berichten aan! 😉

De eerste weken….de eerste tekenen van onbegrip….

Kreta...

Ondertussen enkele afspraken met psychotherapeut achter de rug: in het begin is dat vreemd, zéééér vermoeiend en soms vraag je je af: waar gaat dit naar toe? Ik ga nu nog steeds en kan het iedereen aanbevelen. Ik had een sterke mannelijke psychotherapeut nodig, Jan Jacquemyn in Ekeren, wat een fantastische hulp was en is hij nog steeds!

Mocht je gaan, doe hem de groeten!

Je moet weten dat ik de eerste maanden min. 16(!)u/dag sliep.  Opstaan, naar living slepen, ontbijten en terug moe, zetel op, slapen! Na enkele weken toch al eens buiten komen, naar krantenwinkel, 10min. h&t, bekaf! pppffff!

Ik kan geen geluid verdragen, het slaan van een deur maakte me opstandig, de GSM stond op stil, wou zeker niemand horen, alles en iedereen was teveel. Zelfs een teveel aan licht was soms ook lastig.

Midden mei, ik wil zon (het licht kon ik ondertussen dus terug aan ;-)), naar het buitenland dan maar? Dokter en therapeut waren het volmondig over eens: doen! Braaf toestemming gevraagd aan ziekenfonds en op naar…. Kreta!

We hadden een mooi appartement gevonden met zicht op zee, ver van de bewoonde wereld en dus zalig rustig. Na een vermoeiende vlucht (voor mij) en een stresserende autorit (had GPS mee, maar bleek te werken in Griekenland, maar niet op….Kreta), minstens 15u geslapen, dit was toch nog zeer vermoeiend!

Even een foto posten op Facebook voor de thuisblijvers….wou dit gewoon even delen, oeps! Daar komen de eerste tekenen van onbegrip en geroddel.

Op het werk werd er door een enkeling een jaloerse opmerking gemaakt, “ziek thuis, maar op verlof gaan, dat gaat wel!”

Misschien had ik er moeten bijposten dat ik er enkel was om op adem te komen, zonne-energie op te snuiven en vooral…slapen!!!! Ik stond op, ontbeet, terug gaan liggen, slapen!  Tania kon enkel alleen haar dag invullen: wat joggen, wandelen, lezen etc…Ik was nog steeds té moe; ’s middags even naar strandbar rijden, ongelofelijk adresje trouwens: Malika’s Cantina in Stavros! Nadien terug….slapen! ’s avonds idem dito.

Dus ja, er is vaak onbegrip, wees er op voorbereid!

Terwijl ik dit schrijf, blik ik terug, draai ik de film terug af en besef ik nog maar eens dat ik van ver kom, maar wees gerust: JA, er is leven na de burnout!

Binnenkort ga ik het eens hebben over enkele alternatieve, spirituele paden die ik ben gaan bewandelen…en over onverwachtse vriendschappen, tof!

Tot snel!

Yves