De lift

De verhuis….

alles verliep dus fantastisch door de ongelofelijke hulp van mijn vrienden,broer en schoonbroer.

Dikke, dikke merci aan allen! We blikken zeer snel nog eens terug op dit “avontuur” tijdens een lekker etentje 😉

Misschien vraag je je af wat dit met het leven na een burn-out te maken heeft?

Wel…..heel wat facetten kwamen hier aan bod voor me: grenzen stellen, waarderen, niet oordelen, tijd nemen en vooral….ademen 😉 (verder in de blog begrijp je dit beter…)

Sinds de burn-out, heb ik het gevoel dat ik regelmatig “uitgedaagd” word om te zien of ik mijn lesje wel heb geleerd….ik maak er dan ook vaak een spelletje van als ik het weer voel aankomen en dat werkt écht!

Over het waarderen: wel, nu nog meer apprecieer ik de hulp van anderen, ondanks het enorm frustrerend is om de anderen (fysisch) harder te zien werken dan mezelf, ik heb helaas nog niet alle energie terug. Deze vrienden doen dit echt uit symphatie!

Dankbaar dat ik een nieuwe start kan maken!

Hartverwarmend, al die fijne berichten via SMS, telefoon, Facebook, bloemen en cadeaus op de dag zelf, wow soms werd het beetje teveel…een bezoekje of berichtje is echt niet steeds nodig, maar het is toch zo fijn als mensen interesse tonen, het was toch een bouwtraject van meer dan 2 jaar.

Van sommigen mis ik het wel een beetje, die interesse, maar ook hier tracht ik niet te oordelen

Volgens mijn therapeut is deze verhuis toch ook wel beetje stervensbegeleiding voor me, afscheid nemen van een toch wel heel emotioneel beladen periode. Blij dat ik die verklaring kreeg, want ik vond mijn eigen gevoel nogal fel overdreven voor een verhuis, blijkbaar niet. Ook hier weer niet trachten te oordelen; het is wat het is!

En dan dat ademen hé :-):…… tot 2x toe is de lift geblokkeerd geweest!!!

Wat een ervaring: opgesloten met z’n 4en ….wat in het dagelijkse leven soms moeilijk is om te uiten/doen, lukte nu meteen binnen de 2 minuten lol:

Er was zeker geen paniek, gelukkig!  We begonnen rustig wat te vertellen, te lachen, wat harder gelachen, allemaal heel normaal, maar plots werd het te druk voor me: ik heb heel rustig gevraagd om gewoon verder te praten en te lachen, maar niet té luid, het deed pijn in mijn hoofd. Het lijkt gek, maar niet evident om even te gaan zeggen tegen 3 anderen hoe IK het wil, maar het moest. Om te overleven haha. Grenzen stellen noemen ze dat zeker?

En ademen…..: dat is ook wel duidelijk zeker 😉

Dank u Peter, Peter en Xavier om hier super op te reageren.

Ik wist dat Tania dit niet zou willen meemaken, ik voelde al haar emoties.                      Lap, ik nam ze dus weer over….op het moment dat ik ze voelde en het ook zo zei aan mijn vrienden, hoorden we ze luidkeels vloeken op de 5de verdieping (denk dat we ergens tussen de 3de en 4de vastzaten ;-)).

Hier is nog duidelijk werk aan de winkel: andermans emoties niet overnemen!

Na 40 min is een technieker ons komen bevrijden en dat voelde ook zo aan, een echte bevrijding!  Helaas zaten 3 anderen een uur nadien ook nog eens een 2de keer een half uur vast. De lift werkt sinds gisteren terug normaal en ja, ik durf hem terug te nemen 😉

Ondertussen zijn we 5 dagen verder, is bijna alles uitgepakt; er dienen nog wel enkele aanpassingen te gebeuren, maar we nemen onze tijd.

Wat een luxe!  Kan het iedereen aanraden!

Voilà, zo duiken we dus al “spelend” terug het nieuwe leven in!

Tot snel,

lYvese groeten!

Advertenties

een nieuwe start…

Overmorgen is het zover….we verhuizen.

Het is zeker niet de eerste keer dat ik verhuis, maar dit is toch met een zeer speciaal gevoel.

Misschien even toelichten: we wonen nu op een oud appartement wat ik enkele jaren geleden al gekocht had als pied-à-terre, want ik ging in een vorig leven verhuizen naar het buitenland….(in een volgend nog steeds ;-))

Het werd echter een eigen stek om even (dacht ik) op rust te komen na mijn echtscheiding…

Na enkele stormachtige maanden ontmoette ik Tania, vanaf dag 1 woonden we als het ware samen.
Het voelde goed, ondanks het emotionele dat aan dit appartement hing. Ook zij had er totaal geen probleem mee, integendeel, ze maakte er een mooi warm nest van.

Na een tijdje denk je niet meer aan die oude herinneringen, temeer omdat ik 2 jaar geleden besloot om een nieuw appartement te bouwen.
1,5 jaar geleden kreeg ik mijn burn-out die ik dus ook op dit appartement mag “uitzieken”; weer een emotionele lading er bij….

Recentelijk nam de zoon van mijn ex contact op “of hij eens mocht komen kijken”, hij had interesse om eventueel te kopen!?

Het was een zeer fijn weerzien, uren gesproken, ook over het verleden, tussen de regels door kwamen zelfs enkele mooie bedankingen ((niet echt letterlijk, maar zo kwam het toch over) over onze tijd samen (13 jaar!).
Enfin, hij vroeg of hij eens terug mocht komen met …zijn vader.

Moet je weten dat ik een niet zo’n fijne verstandhouding had met die ex van mijn ex…Ik stemde in, voelde me ook sterk genoeg voor een ontmoeting. Het werd een vlotte babbel, straf.

Tot op heden helaas niets meer van gehoord…..Een klein berichtje had in deze emotionele situatie toch wel fijn geweest….

Ik kijk echt uit naar de nieuwe woonst, het is meer dan een verhuis, het is het begin van een nieuw leven!
Een in een nieuwe, mooie omgeving; met Tania, de poezen, fijne vrienden, familie, nieuwe radiocollega’s én een nieuwe uitdaging in het vooruitzicht (daarover binnenkort meer ;-)).

Nu nog de laatste loodjes van de burn-out verwerken en er zeer verstandig mee omgaan in dat “nieuwe leven” 🙂

Tot de volgende blog!
lYvese groeten!

De Feestdagen………

Geef maar toe dat de titel je aantrok 😉

We hebben allemaal wel iets of niets met die feestdagen!

Toch even context schetsen: ik had naast mijn weekendwerk, ook weekdagen als extra radio-opdracht gekregen, dus een eerste keer echt lang terug aan het werk (9 dagen, op uitzondering van kerstdag) én voor mij was het het 2de jaar op rij met mijn burn-out.

Gelukkig voel ik me nu al stukken beter en was ik benieuwd hoe het dit jaar ging zijn…..

Zou het terug zoals vroeger zijn?

Bij mij wil dit zeggen: kerstavond met familie: lekker eten en pakjes in het bijzijn van 8 volwassen en 3 little monsters….en oudejaarsavond al jaren met dezelfde hoop vrienden, ook weer lekker eten en drinken en vooral veel ambiance!

Kerstavond was bij mijn broer: ze hadden echt hun ongelofelijke best gedaan in alle opzichten: lekker eten, drinken, gezellig, noem maar op….maar…..die drukte, iedereen roept door elkaar, kids amuseren zich,…HELP, ik dacht dat ik toch al veel verder stond…NOT! Af en toe trok ik me terug in de keuken om wat rust op te zoeken…mijn schoonzus begreep me gelukkig, ik hoop de anderen ook.

Oudejaarsavond: al jaren een succesnummer, ik had er echt zin in, zelfs verkleed 😉

Iedereen was zeer enthousiast, nieuwsgierig hoe het nu met me was, veel complimenten over het radioprogramma en de reeds afgelegde weg, echt heel veel positiefs dus!

En toch: ook hier weer heen en weergeroep (logisch), ik voelde het energiepeil dalen.  Tania had ook zware werkdagen achter de rug en kreeg het ook lastig…om 00.30u was de pijp uit, naar huis dan maar…..zonder dessert…; een van de gewoontes is ook om de dag nadien alles mee te gaan opruimen, daar heb ik de culinaire schade wel ingehaald 😉

Vreemd, vroeger was ik ook niet steeds een tafelspringer, maar toch veel uitbundiger!

Het vraagstuk waar ik nu mee worstel: komt het door de burn-out of is dit nu voortaan voor de rest van mijn leven? Eens je je hoge sensitiviteit hebt aanvaard, wordt die ook veel uitgesprokener…

Voortaan maar best etentjes in kleine groep? Wil die vrienden echt nog wel blijven zien!

Wat met de familiefeestjes?

Langs vaders kant nog een intiem dinertje in het vooruitzicht, vermoed dat dat wel zal lukken en een eventuele housewarmingparty zal ik maar best opdelen in verschillende delen zeker?

Denk nu niet dat dit me naar beneden haalt hoor, ik stel het gewoon vast, tracht hetgeen anderen hiervan denken, los te laten én leer er mee omgaan!

Tot een volgende dan maar weer en oh ja, BESTE WENSEN!

LYvese groeten!

Alternatieve en spirituele paden….

Ik krijg regelmatig vragen over wat ik nu allemaal zo als “extra” doe om alles aan te kunnen.

Mensen zijn wel geïnteresseerd, maar vinden het soms nogal “zweverig”, het zij zo…..
Mij helpt het en ik heb geleerd dat dat momenteel belangrijk is 🙂
En wees gerust, ik heb geen ambitie om in een gewaad een berg op te klimmen en er te blijven;  ik leef in het hier en nu, maar tracht enkel veel bewuster te leven!

En voorlopig is dit zalig!

Ik wil hier graag kort getuigen over enkele alternatieve en spirituele paden die ik bewandeld heb of nog steeds volg…..

Allereerst volg ik elke week (of tracht dat alleszins) Chi -Kung, omg wat is dat? 🙂

Inderdaad niet zo makkelijk om hier even in 1,2,3 uit te leggen; het maakt deel uit van het TAO-isme, volgt de 5 elementen-leer: water, vuur, hout, metaal en aarde en zoveel meer. Het onderdeel waar ik alleszins veel energie uithaal is Chi-Kung, en ook daarin zijn er nogal wat graduaties in, voorlopig nogal teveel voor me, ik vertrouw gewoon mijn instructrice Sabine, misschien best even zelf opzoeken: http://www.universalhealingtaoantwerpen.com of nog beter, kom eens mee doen!

Tijdens de afgelopen zomermaanden ben ik een week gaan schilderen, nog nooit een verfborstel vastgehad (neen, ook niet thuis…). Dit is dan ook geen reeks om “technisch mooi” te schilderen, maar puur uit buikgevoel schilderen  (nogal wat buik, dus dat moet lukken lol)

De techniek heet “Vedic-Art“, werd ontwikkeld in Zweden en wordt in België gegeven door Maryse Alen, een ontzettend inspirerende dame!

Ze werd geboren met een hartafwijking en kreeg daardoor enkele bijna-doodservaringen. Tijdens deze ervaring reisde ze door een licht – en kleurenwereld waarin een gevoel van vrijheid en intensiteit haar volledig overspoelde; Na de operatie verdwenen deze ervaringen, maar kwam de vraag in haar op: “kan ik hier en nu leven met dezelfde vrijheid en intensiteit?” Zij vond het antwoord opnieuw door de kleuren die inhaar werk verschenen. (deze tekst werd integraal overgenomen uit haar boek dat gisteren werd voorgesteld: “Kleuren naar vrijheid” (creativiteit als levensbron); maar ik denk dat dit wel even mocht hé Maryse? ;-))

IMG_20141215_101810

Gedurende 5 dagen volg je een 17 stappen plan, wat er dan aan emoties en inzicht loskomt, man man man!
Een belofte tussen de cursisten en Maryse is om hier zeker niet in detail op in te gaan, als je ooit deelneemt, begrijp je waarom, HEFTIG, DOEN! Alle info op: http://www.vedic-art.be

Ik kwam Vedic-Art op mijn pad tegen door Karlien, een dame waar ik al een 7tal jaren naar toe ga om me te laten NEI-en, wat is dat weeral hoor ik je zeggen? 😉

NEI staat voor neuro emotionele integratie en is gebaseerd op de veronderstelling dat psychologische problemen en lichamelijke klachten meestal voortkomen uit onverwerkte emoties die zich als virussen in het onbewuste en in onze cellen of organen hebben genesteld. ‘Vaktechnisch’ worden deze emotionele virussen Psycho Energetisch Geheugen (PEG) genoemd. Veel mensen streven naar een glanzende carrière, een fantastisch huwelijk en een optimale gezondheid, maar daar komt weinig van terecht omdat hun onbewuste de hakken in de grond zet en hun doelstellingen saboteert. Zo is het mogelijk dat iemand zegt dat hij veel geld wil verdienen terwijl zijn onbewuste van mening is dat dit ten koste van zijn huwelijk zal gaan. Hij is dan niet congruent met wat hij zegt te willen. Congruentie betekent dat we ons helemaal inzetten voor het doel dat we willen bereiken, waarbij het bewuste en het onbewuste harmonisch samenwerken.

Het is een techniek die me al die tijd al enorm inzicht in mezelf heeft gegeven en ook effectief heeft verlost van onbewust emotionele blokkages. In het begin doe je dat op regelmatige basis, na een tijdje ga je gewoon nog eens op “onderhoud”, net zoals met je wagen ;-), of bij hoogdringendheid even snelle afspraak maken…

Momenteel volg ik een cursus NEI, wat een openbaring!

Iets wat voor mij ook in het verlengde ligt van het NEI-en is cranio-sacrale massage. Of je nu rust of energie wil, vraag én ontvang! Ook hier zelfde werkwijze, in het begin regelmatig, nadien onderhoudsbeurt. Ik heb het geluk gehad om de beste cranio-sacrale masseuse op mijn pad tegen te komen: Annick uit Zandhoven, you’re the best! Tot snel!

Ook stemmenwerk heeft me kort, maar krachtig geholpen. Inneke volgde een intensieve stemwerkopleiding bij Jean-René Toussaint en heeft me op korte tijd enorm geholpen. Momenteel ben ik hier even mee gestopt, maar ik sluit niet uit dat ik binnen enkele weken/maanden weer eens een afspraak maak. Doe Inneke de groeten: http://www.innekegeerts.be

Mocht je op zoek gaan naar alternatieve hulp, moet je echt beetje zoeken en vooral voelen wat je goed ligt of wat je op dat ogenblik nodig hebt. Shop wat rond, maar niet te veel! 

Tania laat vaak een 4D body massage doen bij Sabine van http://www.universalhealingtaoantwerpen.com, ook al gedaan, super!

Op mijn lijstje “to do” : http://www.balanns.be en https://embodiethegoddess.wordpress.com/workshops/nah-voor-mannen-en-vrouwen, maar zoals ik zei, niet teveel in één keer!

Nogmaals, dit is hetgeen mij helpt, zoek uit voor jezelf wat goed aanvoelt, maar doe het!

Tot de volgende!

LOSLATEN (& nieuwe vrienden……)

Yep, ik had beloofd om hier wat over te schrijven….

Niet evident om op oudere leeftijd (47, en wat is oud hé!? ;-)) nieuwe vrienden bij te maken.  En toch…

Ik vermoed dat de burn-out hier toch iets mee te maken heeft: ik ondervind dat het soms zeer lastig is om met sommige mensen nog gewoon over koetjes en kalfjes te praten. Begrijp me niet verkeerd, ik ben helemaal geen saaie mens geworden die enkel ernstige gesprekken wil voeren, maar de “klik” bij sommigen is er vaak niet meer. Kennissen die niet meer op zelfde golflengte zitten, hoe goed ook bedoeld….moeilijk!

Lastig om exact te omschrijven, gewoon “feeling”. Ook hier komt het magische woord weer naar boven: “LOSLATEN“. Zeer moeilijk!  Ik ben zeer trouw, vind vriendschap enorm belangrijk en tracht(te) er steeds te zijn voor iedereen. Net dat laatste gaat dus niet meer! Gewoon op mijn gevoel afgaan en echt minder contact hebben met “oppervlakkigere” mensen. Ik wil helemaal geen waarde oordeel vellen, maar weet niet goed hoe het anders te omschrijven voor mezelf.  Het gaat hier over een puur gevoelsmatig iets, ik tracht afscheid te nemen van sommigen die niet op zelfde golflengte zitten, het nog maar enkel over centen, veroveringen, etc…kunnen hebben. Ik mis inhoud, diepgang; wie ben ik om dat zo arrogant te benoemen. Laat het ons misschien gewoon houden op andere levensinteresses, niet meer op dezelfde golflengte zitten….Feeling! 

Hoe moeilijk het ook is, het loslaten zorgt wel voor een verademing, het schept ruimte, geeft me ook écht ademruimte.

En plots, …plots merk je dat er zich nieuwe vriendschappen aandienen. Straf, dit had ik echt niet verwacht. Maar blijkbaar gebeurt dat wel vaker.

Ex-klanten die plots mijn privé-leven binnenwandelen, nieuwe onverwachtse ontmoetingen, mensen die ik plots op een andere manier leer kennen, fantastisch!

Me happy!

Peter, Annick, Kurt, Tinneke, Bob, Inge, Hans, Pieter, Tine, Martine, Olivia, Lieve, Caja, Greet, Vincent,Catherine, Bart, Nancy, Ann en vergeef me diegenen die ik even vergeet….welkom!!!

Hopelijk gaan we samen nog veel fijne momenten hebben!

Genieten van kleine, eenvoudige dingen, zo belangrijk!

Ik had het nu kort over nieuwe mensen, kennissen, vrienden die in mijn nieuwe leven opduiken, dit alles door anderen los te laten.  Maar loslaten gaat veel verder dan enkel maar mensen loslaten, het gaat over anders denken, leren loslaten wat anderen over je denken (lastige!), wat er zogezegd van je verwacht wordt, enz….

Tot de volgende!

Yves

Erkenning……

Over de eerste tekenen van onbegrip heb ik het in een vorig bericht al gehad.

Erkenning, da’s een nieuwe….

Ondertussen zijn we weer enkele weken verder, de hoogtes en laagtes volgen zich in sneltempo op. Even denk je (hoop je) dat het achter de rug is, maar helaas, het uur nadien zit je weer helemaal beneden.  Gelukkig ga ik nog om de 2 weken naar Jan, mijn psychotherapeut; die durft me nu toch iets openlijker duidelijker maken dat ik al flink gevorderd ben, maar dat er zeker nog een lange weg af te leggen is. Hij stelt me ook gerust dat die hoogtes en laagtes heel normaal zijn, dat die pieken mettertijd ook kleiner worden, en dat is ook zo. Enkel, op dat moment zie en voel je dat zeker niet!

Heb vertrouwen in je hulpverlener!

Het moeilijke is om niet meer na te denken over wanneer je zou genezen, daar blijf ik toch nog steeds over piekeren, moest ik die gedachte eens kunnen loslaten he 😉

Ik heb al meerdere “goede” dagen maar die vermoeidheid….die blijft.

Gewoon even op bezoek gaan naar schoonbroer, ongeveer 20 min. met de wagen, lukt gewoon niet!  Tania moet steeds rijden.

Ook naar onze favoriete plek aan zee (Domburg).

Een aanrader is http://www.hotelkamerveiling.nl, ideaal als je weg wil en vrij bent tijdens de weekdagen 😉

Vreemd is het om gewaar te worden dat je vaak niet meer tegen lawaai of grote groepen kan. (tegenwoordig spreek ik ook liever met max.4 mensen af.)

En toch…hoe vreemd het ook moge klinken: ik die de rust opzoek, wil naar een concert: Frank Boeijen en Stef Bos, in het openluchttheater Rivierenhof, Deurne. Ga ik dat wel aankunnen?

Tania rijdt ;-), het verkeer kan ik duidelijk nog niet aan…Maar eens ter plaatse in dat mooie park, komt er een rust over me, fijn, beetje verder wandelen naar het theater zelf: ook dat gaat, wow fijn, we vinden een leuke zitplaats, concert begint, redelijk luid….het gaat! Fantastisch, dit is genieten, een overwinning?

Later blijkt dat dit vaak psychologisch is: voorlopig kan ik volgens Jan enkel lawaai en mensen verdragen, als ik er ZELF voor kies. Mijn lichaam geeft wel aan of het gaat lukken of niet.  Word ik onverwachts in een massa gedropt, ik zou verzuipen…..Het menselijk brein is soms raar…….

Het moet ergens augustus (?) zijn geweest….de bewuste brief van Erika Van Tielen in “De Morgen” , ze schrijft over ERKENNING!

Plots krijg ik het koud, zou dat ook spelen bij mij?

Het kan toch niet enkel workload zijn, ik kan wel wat aan. Tijdens mijn loopbaan bij IP, had ik gedurende 7 jaren nog een eigen bedrijfje met 4 personeelsleden, dat ging toen ook.

Uiteraard is het een combinatie van hard werken, een zwaar privéleven achter de rug hebben en de workload. Maar die erkenning! Dat opende toch mijn ogen. Heb het besproken met therapeut en ja hoor, bingo! Je werkt hard, boekt mooie resultaten, geen tijd meer om er even bij stil te staan, laat staan dat anderen je een compliment geven!

En blijkt dat ik hier toch niet ongevoelig voor was/ben, tja wie niet….

Vanaf hier is het me duidelijk dat het niet enkel de schuld is van “anderen”, maar vaak moet je jezelf leren kennen om je (eventueel) te leren wapenen: de hardst werkenden zijn vaak de meest gevoelligen, de meest kwetsbaren. Zelf nam ik blijkbaar alles té persoonlijk op, was té geëngageerd , verlangde van iedereen dezelfde “drive”.

Had zelfs een klant die nooit tevreden was (dacht ik), nu werk ik voor hem 🙂 🙂 🙂

Ik zou nog zoveel kunnen schrijven maar zal het voorlopig hier bij laten; het moet voor jou ook behapbaar blijven. Laat dit bovenstaande maar even doordringen. Misschien herken je ook weer enkele symptomen? Je ziet, je bent niet alleen!

Hopen maar dat ik via deze weg kan helpen (al is het maar een klein beetje).

Nogmaals een dikke merci voor alle reacties!

Je mag ook gerust op deze blog zelf of op de facebookpagina reageren. Maar alle begrip dat je soms liever privé reageert.

Tot snel!

Yves

ps: jaja, die nieuwe vrienden en alternatieve wegen vergeet ik niet, komt er een van de volgende berichten aan! 😉

De eerste weken….de eerste tekenen van onbegrip….

Kreta...

Ondertussen enkele afspraken met psychotherapeut achter de rug: in het begin is dat vreemd, zéééér vermoeiend en soms vraag je je af: waar gaat dit naar toe? Ik ga nu nog steeds en kan het iedereen aanbevelen. Ik had een sterke mannelijke psychotherapeut nodig, Jan Jacquemyn in Ekeren, wat een fantastische hulp was en is hij nog steeds!

Mocht je gaan, doe hem de groeten!

Je moet weten dat ik de eerste maanden min. 16(!)u/dag sliep.  Opstaan, naar living slepen, ontbijten en terug moe, zetel op, slapen! Na enkele weken toch al eens buiten komen, naar krantenwinkel, 10min. h&t, bekaf! pppffff!

Ik kan geen geluid verdragen, het slaan van een deur maakte me opstandig, de GSM stond op stil, wou zeker niemand horen, alles en iedereen was teveel. Zelfs een teveel aan licht was soms ook lastig.

Midden mei, ik wil zon (het licht kon ik ondertussen dus terug aan ;-)), naar het buitenland dan maar? Dokter en therapeut waren het volmondig over eens: doen! Braaf toestemming gevraagd aan ziekenfonds en op naar…. Kreta!

We hadden een mooi appartement gevonden met zicht op zee, ver van de bewoonde wereld en dus zalig rustig. Na een vermoeiende vlucht (voor mij) en een stresserende autorit (had GPS mee, maar bleek te werken in Griekenland, maar niet op….Kreta), minstens 15u geslapen, dit was toch nog zeer vermoeiend!

Even een foto posten op Facebook voor de thuisblijvers….wou dit gewoon even delen, oeps! Daar komen de eerste tekenen van onbegrip en geroddel.

Op het werk werd er door een enkeling een jaloerse opmerking gemaakt, “ziek thuis, maar op verlof gaan, dat gaat wel!”

Misschien had ik er moeten bijposten dat ik er enkel was om op adem te komen, zonne-energie op te snuiven en vooral…slapen!!!! Ik stond op, ontbeet, terug gaan liggen, slapen!  Tania kon enkel alleen haar dag invullen: wat joggen, wandelen, lezen etc…Ik was nog steeds té moe; ’s middags even naar strandbar rijden, ongelofelijk adresje trouwens: Malika’s Cantina in Stavros! Nadien terug….slapen! ’s avonds idem dito.

Dus ja, er is vaak onbegrip, wees er op voorbereid!

Terwijl ik dit schrijf, blik ik terug, draai ik de film terug af en besef ik nog maar eens dat ik van ver kom, maar wees gerust: JA, er is leven na de burnout!

Binnenkort ga ik het eens hebben over enkele alternatieve, spirituele paden die ik ben gaan bewandelen…en over onverwachtse vriendschappen, tof!

Tot snel!

Yves