Toch nog niet gedaan….gggrrrr

ik had het in mijn vorige blog over de feestdagen en de drukte er rond…

Ik dacht, ok, ik heb het opgemerkt en ga er rekening mee houden en opgelost dus.

Niet dus! Ik merk dat de laatste dagen echt terug moeilijk verlopen.

Binnen 3 weken verhuizen we, dus dat brengt echt nog wel wat werk met zich mee: schilderen, kleuren kiezen, administratie in orde brengen….Gelukkig kan ik rekenen op de hulp van Tania en enkele vrienden, echter….het eerste weekend had ik mijn radiowerk en de uren nadien kon ik echt niet helpen, té moe (nog steeds)….

Vroeger verliep verhuizen ook wel steeds stresserend, maar dat deed ik dan na de werkuren, gewoon er dat ook nog even bij, net zoals de meesten onder ons trouwens!

Opwellende frustratie: 1) nog steeds moe én 2) vrienden die staan te helpen en zelf loop je er bij voor spek en bonen…..Er is maar één oplossing: aanvaarden en toestaan, lijkt makkelijker dan het is…..Heb het hen ook voorzichtig uitgelegd, maar toch…schuldgevoel.

Het energiepeil terug naar beneden dus, ik heb me dan gisteren maar even laten NEI-en (zie vorige artikels) en dat deed deugd!

Ik ben nooit de meest handige geweest in kluswerken en dat werd me in mijn vorige relatie ook wel echt duidelijk verweten….(sans rancune hoor ;-))

Het bekende patroon had zich weer in mijn lichaam gesetteld, hopelijk is het na de behandeling er weer uit en is er terug energie voor de volgende dagen….(en weken/maanden…)

Belangrijk dus om naar je lichaam te luisteren en er gevolg aan geven.                          Blijf aan jezelf werken!

Het is toch een vies beestje die burn-out, enkele dagen geleden had ik het er nog over met een vriend; zijn relatie zit beetje in het slop. Ik heb het vermoeden dat het inderdaad niet evident is voor iemand die nog geen burn-out heeft gehad, om in te schatten wat dat doet/verandert bij iemand..Ik kan die “anderen” enkel maar aanraden om er open voor te staan, er over te praten, te lezen, raad vragen aan “ervaringsdeskundigen”….

Als ik met iets kan helpen, steeds welkom!

Tot de volgende blog dan maar weer

LYvese groeten,

Y

Advertenties

De Feestdagen………

Geef maar toe dat de titel je aantrok 😉

We hebben allemaal wel iets of niets met die feestdagen!

Toch even context schetsen: ik had naast mijn weekendwerk, ook weekdagen als extra radio-opdracht gekregen, dus een eerste keer echt lang terug aan het werk (9 dagen, op uitzondering van kerstdag) én voor mij was het het 2de jaar op rij met mijn burn-out.

Gelukkig voel ik me nu al stukken beter en was ik benieuwd hoe het dit jaar ging zijn…..

Zou het terug zoals vroeger zijn?

Bij mij wil dit zeggen: kerstavond met familie: lekker eten en pakjes in het bijzijn van 8 volwassen en 3 little monsters….en oudejaarsavond al jaren met dezelfde hoop vrienden, ook weer lekker eten en drinken en vooral veel ambiance!

Kerstavond was bij mijn broer: ze hadden echt hun ongelofelijke best gedaan in alle opzichten: lekker eten, drinken, gezellig, noem maar op….maar…..die drukte, iedereen roept door elkaar, kids amuseren zich,…HELP, ik dacht dat ik toch al veel verder stond…NOT! Af en toe trok ik me terug in de keuken om wat rust op te zoeken…mijn schoonzus begreep me gelukkig, ik hoop de anderen ook.

Oudejaarsavond: al jaren een succesnummer, ik had er echt zin in, zelfs verkleed 😉

Iedereen was zeer enthousiast, nieuwsgierig hoe het nu met me was, veel complimenten over het radioprogramma en de reeds afgelegde weg, echt heel veel positiefs dus!

En toch: ook hier weer heen en weergeroep (logisch), ik voelde het energiepeil dalen.  Tania had ook zware werkdagen achter de rug en kreeg het ook lastig…om 00.30u was de pijp uit, naar huis dan maar…..zonder dessert…; een van de gewoontes is ook om de dag nadien alles mee te gaan opruimen, daar heb ik de culinaire schade wel ingehaald 😉

Vreemd, vroeger was ik ook niet steeds een tafelspringer, maar toch veel uitbundiger!

Het vraagstuk waar ik nu mee worstel: komt het door de burn-out of is dit nu voortaan voor de rest van mijn leven? Eens je je hoge sensitiviteit hebt aanvaard, wordt die ook veel uitgesprokener…

Voortaan maar best etentjes in kleine groep? Wil die vrienden echt nog wel blijven zien!

Wat met de familiefeestjes?

Langs vaders kant nog een intiem dinertje in het vooruitzicht, vermoed dat dat wel zal lukken en een eventuele housewarmingparty zal ik maar best opdelen in verschillende delen zeker?

Denk nu niet dat dit me naar beneden haalt hoor, ik stel het gewoon vast, tracht hetgeen anderen hiervan denken, los te laten én leer er mee omgaan!

Tot een volgende dan maar weer en oh ja, BESTE WENSEN!

LYvese groeten!

Alternatieve en spirituele paden….

Ik krijg regelmatig vragen over wat ik nu allemaal zo als “extra” doe om alles aan te kunnen.

Mensen zijn wel geïnteresseerd, maar vinden het soms nogal “zweverig”, het zij zo…..
Mij helpt het en ik heb geleerd dat dat momenteel belangrijk is 🙂
En wees gerust, ik heb geen ambitie om in een gewaad een berg op te klimmen en er te blijven;  ik leef in het hier en nu, maar tracht enkel veel bewuster te leven!

En voorlopig is dit zalig!

Ik wil hier graag kort getuigen over enkele alternatieve en spirituele paden die ik bewandeld heb of nog steeds volg…..

Allereerst volg ik elke week (of tracht dat alleszins) Chi -Kung, omg wat is dat? 🙂

Inderdaad niet zo makkelijk om hier even in 1,2,3 uit te leggen; het maakt deel uit van het TAO-isme, volgt de 5 elementen-leer: water, vuur, hout, metaal en aarde en zoveel meer. Het onderdeel waar ik alleszins veel energie uithaal is Chi-Kung, en ook daarin zijn er nogal wat graduaties in, voorlopig nogal teveel voor me, ik vertrouw gewoon mijn instructrice Sabine, misschien best even zelf opzoeken: http://www.universalhealingtaoantwerpen.com of nog beter, kom eens mee doen!

Tijdens de afgelopen zomermaanden ben ik een week gaan schilderen, nog nooit een verfborstel vastgehad (neen, ook niet thuis…). Dit is dan ook geen reeks om “technisch mooi” te schilderen, maar puur uit buikgevoel schilderen  (nogal wat buik, dus dat moet lukken lol)

De techniek heet “Vedic-Art“, werd ontwikkeld in Zweden en wordt in België gegeven door Maryse Alen, een ontzettend inspirerende dame!

Ze werd geboren met een hartafwijking en kreeg daardoor enkele bijna-doodservaringen. Tijdens deze ervaring reisde ze door een licht – en kleurenwereld waarin een gevoel van vrijheid en intensiteit haar volledig overspoelde; Na de operatie verdwenen deze ervaringen, maar kwam de vraag in haar op: “kan ik hier en nu leven met dezelfde vrijheid en intensiteit?” Zij vond het antwoord opnieuw door de kleuren die inhaar werk verschenen. (deze tekst werd integraal overgenomen uit haar boek dat gisteren werd voorgesteld: “Kleuren naar vrijheid” (creativiteit als levensbron); maar ik denk dat dit wel even mocht hé Maryse? ;-))

IMG_20141215_101810

Gedurende 5 dagen volg je een 17 stappen plan, wat er dan aan emoties en inzicht loskomt, man man man!
Een belofte tussen de cursisten en Maryse is om hier zeker niet in detail op in te gaan, als je ooit deelneemt, begrijp je waarom, HEFTIG, DOEN! Alle info op: http://www.vedic-art.be

Ik kwam Vedic-Art op mijn pad tegen door Karlien, een dame waar ik al een 7tal jaren naar toe ga om me te laten NEI-en, wat is dat weeral hoor ik je zeggen? 😉

NEI staat voor neuro emotionele integratie en is gebaseerd op de veronderstelling dat psychologische problemen en lichamelijke klachten meestal voortkomen uit onverwerkte emoties die zich als virussen in het onbewuste en in onze cellen of organen hebben genesteld. ‘Vaktechnisch’ worden deze emotionele virussen Psycho Energetisch Geheugen (PEG) genoemd. Veel mensen streven naar een glanzende carrière, een fantastisch huwelijk en een optimale gezondheid, maar daar komt weinig van terecht omdat hun onbewuste de hakken in de grond zet en hun doelstellingen saboteert. Zo is het mogelijk dat iemand zegt dat hij veel geld wil verdienen terwijl zijn onbewuste van mening is dat dit ten koste van zijn huwelijk zal gaan. Hij is dan niet congruent met wat hij zegt te willen. Congruentie betekent dat we ons helemaal inzetten voor het doel dat we willen bereiken, waarbij het bewuste en het onbewuste harmonisch samenwerken.

Het is een techniek die me al die tijd al enorm inzicht in mezelf heeft gegeven en ook effectief heeft verlost van onbewust emotionele blokkages. In het begin doe je dat op regelmatige basis, na een tijdje ga je gewoon nog eens op “onderhoud”, net zoals met je wagen ;-), of bij hoogdringendheid even snelle afspraak maken…

Momenteel volg ik een cursus NEI, wat een openbaring!

Iets wat voor mij ook in het verlengde ligt van het NEI-en is cranio-sacrale massage. Of je nu rust of energie wil, vraag én ontvang! Ook hier zelfde werkwijze, in het begin regelmatig, nadien onderhoudsbeurt. Ik heb het geluk gehad om de beste cranio-sacrale masseuse op mijn pad tegen te komen: Annick uit Zandhoven, you’re the best! Tot snel!

Ook stemmenwerk heeft me kort, maar krachtig geholpen. Inneke volgde een intensieve stemwerkopleiding bij Jean-René Toussaint en heeft me op korte tijd enorm geholpen. Momenteel ben ik hier even mee gestopt, maar ik sluit niet uit dat ik binnen enkele weken/maanden weer eens een afspraak maak. Doe Inneke de groeten: http://www.innekegeerts.be

Mocht je op zoek gaan naar alternatieve hulp, moet je echt beetje zoeken en vooral voelen wat je goed ligt of wat je op dat ogenblik nodig hebt. Shop wat rond, maar niet te veel! 

Tania laat vaak een 4D body massage doen bij Sabine van http://www.universalhealingtaoantwerpen.com, ook al gedaan, super!

Op mijn lijstje “to do” : http://www.balanns.be en https://embodiethegoddess.wordpress.com/workshops/nah-voor-mannen-en-vrouwen, maar zoals ik zei, niet teveel in één keer!

Nogmaals, dit is hetgeen mij helpt, zoek uit voor jezelf wat goed aanvoelt, maar doe het!

Tot de volgende!

LOSLATEN (& nieuwe vrienden……)

Yep, ik had beloofd om hier wat over te schrijven….

Niet evident om op oudere leeftijd (47, en wat is oud hé!? ;-)) nieuwe vrienden bij te maken.  En toch…

Ik vermoed dat de burn-out hier toch iets mee te maken heeft: ik ondervind dat het soms zeer lastig is om met sommige mensen nog gewoon over koetjes en kalfjes te praten. Begrijp me niet verkeerd, ik ben helemaal geen saaie mens geworden die enkel ernstige gesprekken wil voeren, maar de “klik” bij sommigen is er vaak niet meer. Kennissen die niet meer op zelfde golflengte zitten, hoe goed ook bedoeld….moeilijk!

Lastig om exact te omschrijven, gewoon “feeling”. Ook hier komt het magische woord weer naar boven: “LOSLATEN“. Zeer moeilijk!  Ik ben zeer trouw, vind vriendschap enorm belangrijk en tracht(te) er steeds te zijn voor iedereen. Net dat laatste gaat dus niet meer! Gewoon op mijn gevoel afgaan en echt minder contact hebben met “oppervlakkigere” mensen. Ik wil helemaal geen waarde oordeel vellen, maar weet niet goed hoe het anders te omschrijven voor mezelf.  Het gaat hier over een puur gevoelsmatig iets, ik tracht afscheid te nemen van sommigen die niet op zelfde golflengte zitten, het nog maar enkel over centen, veroveringen, etc…kunnen hebben. Ik mis inhoud, diepgang; wie ben ik om dat zo arrogant te benoemen. Laat het ons misschien gewoon houden op andere levensinteresses, niet meer op dezelfde golflengte zitten….Feeling! 

Hoe moeilijk het ook is, het loslaten zorgt wel voor een verademing, het schept ruimte, geeft me ook écht ademruimte.

En plots, …plots merk je dat er zich nieuwe vriendschappen aandienen. Straf, dit had ik echt niet verwacht. Maar blijkbaar gebeurt dat wel vaker.

Ex-klanten die plots mijn privé-leven binnenwandelen, nieuwe onverwachtse ontmoetingen, mensen die ik plots op een andere manier leer kennen, fantastisch!

Me happy!

Peter, Annick, Kurt, Tinneke, Bob, Inge, Hans, Pieter, Tine, Martine, Olivia, Lieve, Caja, Greet, Vincent,Catherine, Bart, Nancy, Ann en vergeef me diegenen die ik even vergeet….welkom!!!

Hopelijk gaan we samen nog veel fijne momenten hebben!

Genieten van kleine, eenvoudige dingen, zo belangrijk!

Ik had het nu kort over nieuwe mensen, kennissen, vrienden die in mijn nieuwe leven opduiken, dit alles door anderen los te laten.  Maar loslaten gaat veel verder dan enkel maar mensen loslaten, het gaat over anders denken, leren loslaten wat anderen over je denken (lastige!), wat er zogezegd van je verwacht wordt, enz….

Tot de volgende!

Yves

Erkenning……

Over de eerste tekenen van onbegrip heb ik het in een vorig bericht al gehad.

Erkenning, da’s een nieuwe….

Ondertussen zijn we weer enkele weken verder, de hoogtes en laagtes volgen zich in sneltempo op. Even denk je (hoop je) dat het achter de rug is, maar helaas, het uur nadien zit je weer helemaal beneden.  Gelukkig ga ik nog om de 2 weken naar Jan, mijn psychotherapeut; die durft me nu toch iets openlijker duidelijker maken dat ik al flink gevorderd ben, maar dat er zeker nog een lange weg af te leggen is. Hij stelt me ook gerust dat die hoogtes en laagtes heel normaal zijn, dat die pieken mettertijd ook kleiner worden, en dat is ook zo. Enkel, op dat moment zie en voel je dat zeker niet!

Heb vertrouwen in je hulpverlener!

Het moeilijke is om niet meer na te denken over wanneer je zou genezen, daar blijf ik toch nog steeds over piekeren, moest ik die gedachte eens kunnen loslaten he 😉

Ik heb al meerdere “goede” dagen maar die vermoeidheid….die blijft.

Gewoon even op bezoek gaan naar schoonbroer, ongeveer 20 min. met de wagen, lukt gewoon niet!  Tania moet steeds rijden.

Ook naar onze favoriete plek aan zee (Domburg).

Een aanrader is http://www.hotelkamerveiling.nl, ideaal als je weg wil en vrij bent tijdens de weekdagen 😉

Vreemd is het om gewaar te worden dat je vaak niet meer tegen lawaai of grote groepen kan. (tegenwoordig spreek ik ook liever met max.4 mensen af.)

En toch…hoe vreemd het ook moge klinken: ik die de rust opzoek, wil naar een concert: Frank Boeijen en Stef Bos, in het openluchttheater Rivierenhof, Deurne. Ga ik dat wel aankunnen?

Tania rijdt ;-), het verkeer kan ik duidelijk nog niet aan…Maar eens ter plaatse in dat mooie park, komt er een rust over me, fijn, beetje verder wandelen naar het theater zelf: ook dat gaat, wow fijn, we vinden een leuke zitplaats, concert begint, redelijk luid….het gaat! Fantastisch, dit is genieten, een overwinning?

Later blijkt dat dit vaak psychologisch is: voorlopig kan ik volgens Jan enkel lawaai en mensen verdragen, als ik er ZELF voor kies. Mijn lichaam geeft wel aan of het gaat lukken of niet.  Word ik onverwachts in een massa gedropt, ik zou verzuipen…..Het menselijk brein is soms raar…….

Het moet ergens augustus (?) zijn geweest….de bewuste brief van Erika Van Tielen in “De Morgen” , ze schrijft over ERKENNING!

Plots krijg ik het koud, zou dat ook spelen bij mij?

Het kan toch niet enkel workload zijn, ik kan wel wat aan. Tijdens mijn loopbaan bij IP, had ik gedurende 7 jaren nog een eigen bedrijfje met 4 personeelsleden, dat ging toen ook.

Uiteraard is het een combinatie van hard werken, een zwaar privéleven achter de rug hebben en de workload. Maar die erkenning! Dat opende toch mijn ogen. Heb het besproken met therapeut en ja hoor, bingo! Je werkt hard, boekt mooie resultaten, geen tijd meer om er even bij stil te staan, laat staan dat anderen je een compliment geven!

En blijkt dat ik hier toch niet ongevoelig voor was/ben, tja wie niet….

Vanaf hier is het me duidelijk dat het niet enkel de schuld is van “anderen”, maar vaak moet je jezelf leren kennen om je (eventueel) te leren wapenen: de hardst werkenden zijn vaak de meest gevoelligen, de meest kwetsbaren. Zelf nam ik blijkbaar alles té persoonlijk op, was té geëngageerd , verlangde van iedereen dezelfde “drive”.

Had zelfs een klant die nooit tevreden was (dacht ik), nu werk ik voor hem 🙂 🙂 🙂

Ik zou nog zoveel kunnen schrijven maar zal het voorlopig hier bij laten; het moet voor jou ook behapbaar blijven. Laat dit bovenstaande maar even doordringen. Misschien herken je ook weer enkele symptomen? Je ziet, je bent niet alleen!

Hopen maar dat ik via deze weg kan helpen (al is het maar een klein beetje).

Nogmaals een dikke merci voor alle reacties!

Je mag ook gerust op deze blog zelf of op de facebookpagina reageren. Maar alle begrip dat je soms liever privé reageert.

Tot snel!

Yves

ps: jaja, die nieuwe vrienden en alternatieve wegen vergeet ik niet, komt er een van de volgende berichten aan! 😉

De eerste weken….de eerste tekenen van onbegrip….

Kreta...

Ondertussen enkele afspraken met psychotherapeut achter de rug: in het begin is dat vreemd, zéééér vermoeiend en soms vraag je je af: waar gaat dit naar toe? Ik ga nu nog steeds en kan het iedereen aanbevelen. Ik had een sterke mannelijke psychotherapeut nodig, Jan Jacquemyn in Ekeren, wat een fantastische hulp was en is hij nog steeds!

Mocht je gaan, doe hem de groeten!

Je moet weten dat ik de eerste maanden min. 16(!)u/dag sliep.  Opstaan, naar living slepen, ontbijten en terug moe, zetel op, slapen! Na enkele weken toch al eens buiten komen, naar krantenwinkel, 10min. h&t, bekaf! pppffff!

Ik kan geen geluid verdragen, het slaan van een deur maakte me opstandig, de GSM stond op stil, wou zeker niemand horen, alles en iedereen was teveel. Zelfs een teveel aan licht was soms ook lastig.

Midden mei, ik wil zon (het licht kon ik ondertussen dus terug aan ;-)), naar het buitenland dan maar? Dokter en therapeut waren het volmondig over eens: doen! Braaf toestemming gevraagd aan ziekenfonds en op naar…. Kreta!

We hadden een mooi appartement gevonden met zicht op zee, ver van de bewoonde wereld en dus zalig rustig. Na een vermoeiende vlucht (voor mij) en een stresserende autorit (had GPS mee, maar bleek te werken in Griekenland, maar niet op….Kreta), minstens 15u geslapen, dit was toch nog zeer vermoeiend!

Even een foto posten op Facebook voor de thuisblijvers….wou dit gewoon even delen, oeps! Daar komen de eerste tekenen van onbegrip en geroddel.

Op het werk werd er door een enkeling een jaloerse opmerking gemaakt, “ziek thuis, maar op verlof gaan, dat gaat wel!”

Misschien had ik er moeten bijposten dat ik er enkel was om op adem te komen, zonne-energie op te snuiven en vooral…slapen!!!! Ik stond op, ontbeet, terug gaan liggen, slapen!  Tania kon enkel alleen haar dag invullen: wat joggen, wandelen, lezen etc…Ik was nog steeds té moe; ’s middags even naar strandbar rijden, ongelofelijk adresje trouwens: Malika’s Cantina in Stavros! Nadien terug….slapen! ’s avonds idem dito.

Dus ja, er is vaak onbegrip, wees er op voorbereid!

Terwijl ik dit schrijf, blik ik terug, draai ik de film terug af en besef ik nog maar eens dat ik van ver kom, maar wees gerust: JA, er is leven na de burnout!

Binnenkort ga ik het eens hebben over enkele alternatieve, spirituele paden die ik ben gaan bewandelen…en over onverwachtse vriendschappen, tof!

Tot snel!

Yves

Dan maar beginnen zeker?

Wow, wat een reacties….op deze blog zelf, op de facebookpagina (“JA, er is leven na de burnout”) en via een behoorlijk aantal privé-berichten.

Die enkele reacties en getuigenissen van kennissen van vroeger, ook zij!?
Toch niet W.; T. of T. !!!!
Had ik niet verwacht, maar ja, waar is die uitspraak op gebaseerd, ook zelf zag ik het niet aankomen…..

Mocht ik nog een beetje getwijfeld hebben om te beginnen bloggen, dan is die twijfel nu wel weg!

Burn-out is helaas nog steeds actueel en er is nog duidelijk behoefte aan inzage in de materie, begeleiding, bespreekbaarheid, erkenning en misschien kan mijn getuigenis hier een heel klein steentje toe bijdragen.

Laat me meteen duidelijk maken dat ik met deze blog enkel wil helpen en alleen uit eigen ervaring kan getuigen.
Elke situatie is anders en dient op maat bekeken en begeleid te worden!

Mocht je er mee geconfronteerd worden, aub, zoek meteen professionele hulp, via het klassieke kanaal of via alternatieve wegen. (indien je hier voor openstaat tenminste. Mij heeft een combinatie van beiden zeker geholpen.)

Waar te beginnen? Bij het begin zeker !? 😉

08/02/2013 is de officiële startdatum, al was de ziekte ongetwijfeld al enkele jaren in mijn lichaam geslopen.  Vandaag, 22/11/2014, ben ik terug deeltijds aan het werk, schijnt de zon terug,maar daar later meer over.

Ik sleepte me voort, naar de dokter*, één vraag van haar was genoeg om me volledig te kraken: “Dag Yves, hoe gaat het me je?” ….ik stortte in, het ging dus NIET!
Diagnose van de dokter*: burn-out!
ppppffff, zal wel, binnen enkele weken ben ik weer de oude! (jawadde)

(*Dokter had enkele weken ervoor al haar twijfels, maar volgde me al enkele jaren en kent me dus zeer goed.   Dank je Dr.Kelders, je hebt me fantastisch opgevangen, begeleid en me voorzichtig duidelijk gemaakt dat er ook nog andere levenspaden zijn.)

Ik werd dus vriendelijk verzocht om even thuis te blijven.
My god! Wat gaat mijn partner (Tania) hier van zeggen, mijn vrienden, familie én mijn baas én collega’s?

Vreemd, dat was dus mijn eerste gedacht in plaats van “hoe geraak ik hier uit”?

Na verloop van tijd wordt me duidelijk dat dergelijke reacties een zeer voorkomend iets is, “wat zeggen de anderen hier van”?

Tania had, voor ik haar leerde kennen, ook een burn-out gehad, zij vangt me dus vol begrip op, wow, dikke merci! (xxx)

Dat is al één, nu nog mijn baas op de hoogte brengen…Ook begrip, fantastisch!            Uit diverse artikels blijkt dat dit toch helaas niet voor iedereen is weggelegd.  Dank u Steve!

De (meeste) vrienden reageerden vol begrip, de familie ook, de (meeste) collega’s ook, al waren er wel enkelen die hun twijfels hadden en het toch nodig vonden om te “stoken” , vermoedelijk uit onweten.   Ik werkte toen al 12 jaar voor IP, reclameregie RTL-group, een Franstalig bedrijf. Op dat ogenblik werd er in dat landsgedeelte nog geen woord over burn-out gerept in de media.

Eerste stap: professionele hulp zoeken, meteen afspraak met een psychotherapeut!      De week nadien mag ik al op afspraak.

(later meer)