een nieuwe start…

Overmorgen is het zover….we verhuizen.

Het is zeker niet de eerste keer dat ik verhuis, maar dit is toch met een zeer speciaal gevoel.

Misschien even toelichten: we wonen nu op een oud appartement wat ik enkele jaren geleden al gekocht had als pied-à-terre, want ik ging in een vorig leven verhuizen naar het buitenland….(in een volgend nog steeds ;-))

Het werd echter een eigen stek om even (dacht ik) op rust te komen na mijn echtscheiding…

Na enkele stormachtige maanden ontmoette ik Tania, vanaf dag 1 woonden we als het ware samen.
Het voelde goed, ondanks het emotionele dat aan dit appartement hing. Ook zij had er totaal geen probleem mee, integendeel, ze maakte er een mooi warm nest van.

Na een tijdje denk je niet meer aan die oude herinneringen, temeer omdat ik 2 jaar geleden besloot om een nieuw appartement te bouwen.
1,5 jaar geleden kreeg ik mijn burn-out die ik dus ook op dit appartement mag “uitzieken”; weer een emotionele lading er bij….

Recentelijk nam de zoon van mijn ex contact op “of hij eens mocht komen kijken”, hij had interesse om eventueel te kopen!?

Het was een zeer fijn weerzien, uren gesproken, ook over het verleden, tussen de regels door kwamen zelfs enkele mooie bedankingen ((niet echt letterlijk, maar zo kwam het toch over) over onze tijd samen (13 jaar!).
Enfin, hij vroeg of hij eens terug mocht komen met …zijn vader.

Moet je weten dat ik een niet zo’n fijne verstandhouding had met die ex van mijn ex…Ik stemde in, voelde me ook sterk genoeg voor een ontmoeting. Het werd een vlotte babbel, straf.

Tot op heden helaas niets meer van gehoord…..Een klein berichtje had in deze emotionele situatie toch wel fijn geweest….

Ik kijk echt uit naar de nieuwe woonst, het is meer dan een verhuis, het is het begin van een nieuw leven!
Een in een nieuwe, mooie omgeving; met Tania, de poezen, fijne vrienden, familie, nieuwe radiocollega’s én een nieuwe uitdaging in het vooruitzicht (daarover binnenkort meer ;-)).

Nu nog de laatste loodjes van de burn-out verwerken en er zeer verstandig mee omgaan in dat “nieuwe leven” 🙂

Tot de volgende blog!
lYvese groeten!

Advertenties

Toch nog niet gedaan….gggrrrr

ik had het in mijn vorige blog over de feestdagen en de drukte er rond…

Ik dacht, ok, ik heb het opgemerkt en ga er rekening mee houden en opgelost dus.

Niet dus! Ik merk dat de laatste dagen echt terug moeilijk verlopen.

Binnen 3 weken verhuizen we, dus dat brengt echt nog wel wat werk met zich mee: schilderen, kleuren kiezen, administratie in orde brengen….Gelukkig kan ik rekenen op de hulp van Tania en enkele vrienden, echter….het eerste weekend had ik mijn radiowerk en de uren nadien kon ik echt niet helpen, té moe (nog steeds)….

Vroeger verliep verhuizen ook wel steeds stresserend, maar dat deed ik dan na de werkuren, gewoon er dat ook nog even bij, net zoals de meesten onder ons trouwens!

Opwellende frustratie: 1) nog steeds moe én 2) vrienden die staan te helpen en zelf loop je er bij voor spek en bonen…..Er is maar één oplossing: aanvaarden en toestaan, lijkt makkelijker dan het is…..Heb het hen ook voorzichtig uitgelegd, maar toch…schuldgevoel.

Het energiepeil terug naar beneden dus, ik heb me dan gisteren maar even laten NEI-en (zie vorige artikels) en dat deed deugd!

Ik ben nooit de meest handige geweest in kluswerken en dat werd me in mijn vorige relatie ook wel echt duidelijk verweten….(sans rancune hoor ;-))

Het bekende patroon had zich weer in mijn lichaam gesetteld, hopelijk is het na de behandeling er weer uit en is er terug energie voor de volgende dagen….(en weken/maanden…)

Belangrijk dus om naar je lichaam te luisteren en er gevolg aan geven.                          Blijf aan jezelf werken!

Het is toch een vies beestje die burn-out, enkele dagen geleden had ik het er nog over met een vriend; zijn relatie zit beetje in het slop. Ik heb het vermoeden dat het inderdaad niet evident is voor iemand die nog geen burn-out heeft gehad, om in te schatten wat dat doet/verandert bij iemand..Ik kan die “anderen” enkel maar aanraden om er open voor te staan, er over te praten, te lezen, raad vragen aan “ervaringsdeskundigen”….

Als ik met iets kan helpen, steeds welkom!

Tot de volgende blog dan maar weer

LYvese groeten,

Y

De Feestdagen………

Geef maar toe dat de titel je aantrok 😉

We hebben allemaal wel iets of niets met die feestdagen!

Toch even context schetsen: ik had naast mijn weekendwerk, ook weekdagen als extra radio-opdracht gekregen, dus een eerste keer echt lang terug aan het werk (9 dagen, op uitzondering van kerstdag) én voor mij was het het 2de jaar op rij met mijn burn-out.

Gelukkig voel ik me nu al stukken beter en was ik benieuwd hoe het dit jaar ging zijn…..

Zou het terug zoals vroeger zijn?

Bij mij wil dit zeggen: kerstavond met familie: lekker eten en pakjes in het bijzijn van 8 volwassen en 3 little monsters….en oudejaarsavond al jaren met dezelfde hoop vrienden, ook weer lekker eten en drinken en vooral veel ambiance!

Kerstavond was bij mijn broer: ze hadden echt hun ongelofelijke best gedaan in alle opzichten: lekker eten, drinken, gezellig, noem maar op….maar…..die drukte, iedereen roept door elkaar, kids amuseren zich,…HELP, ik dacht dat ik toch al veel verder stond…NOT! Af en toe trok ik me terug in de keuken om wat rust op te zoeken…mijn schoonzus begreep me gelukkig, ik hoop de anderen ook.

Oudejaarsavond: al jaren een succesnummer, ik had er echt zin in, zelfs verkleed 😉

Iedereen was zeer enthousiast, nieuwsgierig hoe het nu met me was, veel complimenten over het radioprogramma en de reeds afgelegde weg, echt heel veel positiefs dus!

En toch: ook hier weer heen en weergeroep (logisch), ik voelde het energiepeil dalen.  Tania had ook zware werkdagen achter de rug en kreeg het ook lastig…om 00.30u was de pijp uit, naar huis dan maar…..zonder dessert…; een van de gewoontes is ook om de dag nadien alles mee te gaan opruimen, daar heb ik de culinaire schade wel ingehaald 😉

Vreemd, vroeger was ik ook niet steeds een tafelspringer, maar toch veel uitbundiger!

Het vraagstuk waar ik nu mee worstel: komt het door de burn-out of is dit nu voortaan voor de rest van mijn leven? Eens je je hoge sensitiviteit hebt aanvaard, wordt die ook veel uitgesprokener…

Voortaan maar best etentjes in kleine groep? Wil die vrienden echt nog wel blijven zien!

Wat met de familiefeestjes?

Langs vaders kant nog een intiem dinertje in het vooruitzicht, vermoed dat dat wel zal lukken en een eventuele housewarmingparty zal ik maar best opdelen in verschillende delen zeker?

Denk nu niet dat dit me naar beneden haalt hoor, ik stel het gewoon vast, tracht hetgeen anderen hiervan denken, los te laten én leer er mee omgaan!

Tot een volgende dan maar weer en oh ja, BESTE WENSEN!

LYvese groeten!